Een sprongetje van blijdschap

#tweelingzusEen foto uit het album van mijn ouders. Ik ben er op te zien met mijn oudere broers en zus, en vooral ben ik er op te zien met mijn eeneiige tweelingzus, Janneke.  Janneke staat links van me, dat weet ik omdat ze ietsjes steviger gebouwd was dan ik. Tot aan haar dood in 1956, dat jaar zouden we voor het eerst naar de kleuterschool gaan, waren we onafscheidelijk. Wij wisten nog van geen ik. Al voor de geboorte voelden wij ons wij. Ik kwam tien minuten na Janneke op de wereld.
‘Altijd waren jullie bij elkaar, de een deed nooit iets zonder de ander,’ vertelden mijn ouders me ieder jaar op onze geboortedag. “Een sprongetje van blijdschap” verder lezen

Geen eenling, geen tweeling  

geen eenling, geen tweelingOp een dag, het was rond de eeuwwisseling en de lotgenotensite Tweeling Alleen bestond toen nog niet, belde ik de Nederlandse Vereniging van Tweelingen en vroeg naar informatie over tweelingverlies. Die had de vereniging niet. Toen ik vertelde dat ik een tweeling was, maar dat mijn zusje al op vroege leeftijd was gestorven hoorde ik voor het eerst de woorden: ‘Een tweeling blijf je voor het leven, daar doet de dood niets aan af.’

Ik werd door de vereniging uitgenodigd voor een tweelingencongres. Ik besloot er op in te gaan. Dan zou ik met eigen ogen kunnen zien wat ik op  driejarige leeftijd had verloren en, nog belangrijker, misschien wel de vraag beantwoord krijgen waarom ik me na vijftig jaar nog steeds een tweeling voel. “Geen eenling, geen tweeling  “ verder lezen

Alleen anders

Vorig jaar november was ik in Utrecht om voor de derde keer mee te doen aan een bijeenkomst van Tweeling Alleen. Met lotgenoten uit Nederland en België deelde ik in een besloten sfeer het verlies van een tweelingbroer of een tweelingzus. Om ervaringen en emoties de aandacht te geven die ze vragen en verdienen, was er geen programma. Gezeten rond een reeks tafels in een kring, met voor ons gebak van de organisatie, was ieder lid vrij over haar of zijn verlies te vertellen; nieuwe leden werden met extra zorg omringd.

Drie jaar geleden werd ik lid van Tweeling Alleen.  De eerste bijeenkomst beleefde ik als thuiskomen bij mezelf en mijn jong overleden tweelingzusje. Net als vele anderen kon ik eindelijk het altijd aanwezige gevoel een deel van mezelf kwijtgeraakt te zijn, een gevoel dat zich openbaarde in mijn leven tijdens een emotionele periode in 1996, zonder schroom delen. “Alleen anders” verder lezen